poezja polska - serwis internetowy

STRONA GŁÓWNA ˇ REGULAMIN ˇ WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW ˇ IMAK - MAGAZYN VIDEO ˇ AKTUALNOŚCI ˇ FORUM ˇ KSIĘGARNIA "POEZJA"Piątek, 13.12.2019
Nawigacja
STRONA GŁÓWNA

REGULAMIN
POLITYKA PRYWATNOŚCI

PARNAS - POECI - WIERSZE

WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW

WIERSZE /VIDEO/

PIOSENKA POETYCKA /VIDEO/

IMAK - MAGAZYN VIDEO

WOKÓŁ POEZJI /teksty/

WOKÓŁ POEZJI /VIDEO/

RECENZJE UŻYTKOWNIKÓW

KONKURSY 2008/10 (archiwum)

KONKURSY KWARTAŁU 2010 - 2012

-- KONKURS NA WIERSZ -- (IV kwartał 2012)

SUKCESY

GALERIA FOTO

AKTUALNOŚCI

FORUM

CZAT

KSIĘGARNIA "POEZJA"

LINKI

KONTAKT

Szukaj


Ostatnio dodane Wiersze
w tej twardej skorupce
Elektrony niewolne
Lustiger
idącemu
gorączka tradycji
za mgłą
Sen o płatku róży
Obrys
Żeńcy
Technika i technolog...
Wątki na Forum
Najnowsze Wpisy
Ewentualnych miłośni...
...Nobel Dla Olgi To...
slam?
Grudniowy Plebiscyt ...
"Opiekunka mydlanych...
Plebiscyt
FRASZKI
,, limeryki"
"Co to jest poezja?"...
Miasto. Wiwisekcja
Licznik odwiedzin
[licznik]
Zobacz Temat
poezja polska - serwis internetowy | KONKURSY DLA UŻYTKOWNIKÓW SERWISU | KONKURS MIESIĄCA (2008-2010)
Strona 4 z 4 < 1 2 3 4
Autor RE: KONKURS NA WIERSZ - GRUDZIEŃ (2008)
inkunabuł
Użytkownik

Postów: 122
Data rejestracji: 25.10.08
Dodane dnia 02.12.2008 00:47
MANTRA CAŁODOBOWA

Żyję na świecie najlepszym z możliwych
tak stwierdził ktoś mądrzejszy ode mnie
wierzę mu
nie mam innego wyboru

powtarzam to uparcie
aż staje się prawdą
pożyteczne kłamstwo
działa zwłaszcza rano
gdy nie można otrzeźwiec'
po upojnym śnie

w południe ciągnę już
na wstecznym biegu
więc znów śpiewam mantrę:
świat spełnia kryterium racji dostatecznej
śmierc' jest tak samo konieczna
jak ruchy robaczkowe jelit!

o zmierzchu czuję się zwolniony
z wszelkiej odpowiedzialności
za ten i tamten świat
nie kręci mnie ciała zmartwychwstanie
ani żywot wieczny
chwalę dzień po zachodzie słońca
nie czekam na nowy

wchodzę w noc
jak w bezpieczny futerał
ode mnie zależy tylko
czy jeszcze jutro wstanę
prawą lub lewą nogą
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: KONKURS NA WIERSZ - GRUDZIEŃ (2008)
zdrodowska
Użytkownik

Postów: 29
Miejscowość: Piesunia@web.de
Data rejestracji: 06.11.08
Dodane dnia 01.12.2008 20:09
księga jesieni

nie będę cię życie
rozliczać
potęgować
dodawać

przełożę
jesiennym liściem

pójdę
noga za nogą
dalej
przez dojrzałość srebrną
i babie lato

księgę młodości
smakowałam w biegu
w takt marzeń
słodkich jak różowy słoń



Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: KONKURS NA WIERSZ - GRUDZIEŃ (2008)
Rafał Gawin
Użytkownik

Postów: 218
Miejscowość: Łódź
Data rejestracji: 10.03.07
Dodane dnia 01.12.2008 19:06
DZIEŃ MATEK


Cała Polska czyta misiom, maluje obrazki na życzenie
i wysyła esemesy przed obiadem, kiedy brzuch dopiero czeka
na pieszczoty, a język waży słowa jak miętowe cukierki.

Mam dziś wycieczkę do ciepłego kraju; to wnętrze
jest jak magiczne miejsce - wszystkie drogi
pozwalają stąd uciec.


Drzemka trwa całą dobę, zmieniają się twarze i grymasy.
Kształty uciekają w młodość - ciasto jest w formie,
gdy znów może się odkrywać i prowokować. To skala,

w której mierzy się duże co nieco. Całą Polskę
mieć na jednym łączu jak na stryczku i sterować
tym latawcem, deserem, bukietem na każdy dzień

roku świątecznego, występnego.
Edytowane przez Rafał Gawin dnia 01.12.2008 19:07
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: długi przewód myślowy
magda gałkowska
Użytkownik

Postów: 947
Data rejestracji: 11.03.07
Dodane dnia 01.12.2008 16:55
pod nic nie wpadaj, chyba, że pode mnie

dzisiaj jestem Grace, na rozciągniętej pończosze
nie doznaję upragnionej ulgi. odbita od podłogi
wznoszę się na wysokość, na której zawrót głowy
to stan naturalny jak w psującej się windzie.

najpierw góra potem dół. uczucie mdłości i żal,
kiedy nawet kierowcy są przeciwko mnie, skupieni
na ewentualności nagłego hamowania. nie zależy mi,
więc możesz się śmiać i pokazywać język.

to tylko zabawa, ślizganie po zamrożonym, nic,
co można traktować poważnie. trochę fortuny,
na zewnątrz gęsto od mgły albo od dymu. ode mnie
nie można niczego wymagać. poza faktem istnienia

są światła samochodów. twoje otwarte drzwi.



Edytowane przez magda gałkowska dnia 01.12.2008 18:57
http://www.zwiazanijezykiem.blogspot.com/ Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: prywatny taras – winda PZU
Christos Kargas
Użytkownik

Avatar Użytkownika

Postów: 295
Miejscowość: Łódź
Data rejestracji: 11.09.07
Dodane dnia 01.12.2008 14:44
czekasz pod wiatą w dżdżysty, chłodny poranek
zahaczasz wzrokiem o portfel starszej pani
może jako żigolak miałbyś lepszy los
skok z łóżka do łóżka z zapłatą, by odejść
wizja osadza cię po środku chodnika
w cyklicznej wolności, u podstawy smutku

jeszcze dłużej w biurze dla bezrobotnych
kiedy wychodzisz, na niebie kreślą się, ogłoszenia laserowe
przebiegasz wzrokiem po szpaltach

wysyłam ci kogoś do wglądu, listem priorytetowym
zostaw telefon i adres, odezwę się


zapisujesz je na kartce - błędne posunięcie
oficjalne rozwiązanie wybuch
porażka kryje furię i moc

ach tak? z kim rozmawiam? powiedz
mi znów, że będę śnił po śmierci
że bardziej niż teraz będę mógł kochać


pozwalasz, by rzeczywistość odpowiedziała
z korytarzy, które przeszedłeś, wysyłasz sygnał
reprezentacyjną, reklamową próbkę

po południu, w centrum miasta
rośniesz na ekranie witryny
starasz się rozpoznać, kogo tam widzisz

czy to facet, który się ukrywa, a może
tylko sobie wyobraża, że jest

chciałbyś przeżyć, jak każdy
dwusekundowe piękno oślepia, jak olśnienie
zamyka się w tobie, zakończenie powieści

na jeden raz w życiu owa moc
jest naiwnością aż do wieczności

wszystkie budynki są ładne w nocy
rytm czujesz, jako swój, oraz wszystkich
którzy kiedyś stali przy tobie

z windy, do której wsiadłeś wysyłasz sygnał
ostrzegawczy
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: tunel
Pies
Użytkownik

Avatar Użytkownika

Postów: 23
Miejscowość: Łódź
Data rejestracji: 24.12.07
Dodane dnia 01.12.2008 12:47
sprawozdanie z picia porannej kawy. kuchnia.


stół ma zimny blat, kiedy przykładam do niego
czoło. gorąca kawa w ustach, przekleństwa
nie mogą się wydostać. wypadłam z obiegu i,
kurwa, mogę tylko przypominać jak to
miało być po bólu, a to po mnie nie został ślad.
wiesz, co znaczy być psem? gryźć się od ogona,
bo tam, ukryte pod krzyżem, leżą najważniejsze czakry?
przychodzić i łasić się, nie odrywać oczu.
bo może to dziś weźmiesz mnie inaczej, niż pod włos.

dziś w nocy wymyśliłam sobie mantrę. jest w niej
dźwięk pociągania za spust. chłód tunelu, ostatnia
rzecz, jaką można pojąć.


Don't play with my style I might sting ya
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: Ja Energia
Miros
Użytkownik

Postów: 6
Miejscowość: Brzeszcze k/Oświęcimia
Data rejestracji: 06.10.07
Dodane dnia 01.12.2008 12:11
pytania diagnostyczne dlaczego lub jak
a nikt nie spojrzy na odpowiedź
booo jeśli ścierasz tablicę po lekcji
czy myślisz o tym że w gąbce więzisz literki?

Nie ! choć wiesz że kiedy coś się czymś staje
i choć w różnych postaciach żyje
nie zmienia się nigdy
i sobą zostaje

wiesz i zapominasz po to
by wydawać na psychologa by płacić wróżkom filozofom
choć masz to w głowie! że tej kredy się twój prawnuk dotknie
lub napije jeśli zmoczysz gąbkę

Niech się martwią w innych formach
czy wszechświat jest słońcem wszechwszechświata
tyle razy tyle miliardów dowodów a wy dalej pytacie
a przecież każdy od zawsze jest jeden w schemacie
http://miros.startowy.com Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: "Serce jak łza"
włóczykij
Użytkownik

Postów: 2
Miejscowość: Wrocław
Data rejestracji: 31.10.07
Dodane dnia 01.12.2008 02:02
I
Była noc jak gorzki owoc pełna.
Wiatr płynął cicho gwarną rzeką
Na wpółmartwych liści, niebo jak wełna
Odmierzało sen powieką.
Takie noce są jak kotliny zatopione
Mrokiem, jak ułamki kroków
Wędrujących przez pustynie wyrzeźbione
W nieostrożnym słońcu.
Jakże w niej mógł się zrodzić duch
Tak miękki jak obłok, tak ciepły
Jak płomień? Gwiazdy szły i stygły w ruch
Po lustrach okien i głuchoniemy
Księżyc skradał się za drzewem.
Jaki to bóg począł rzeźbić kształt w obłoku
Jaka moc najczystsza - nie wiem.
Płynął cichy wiatr w pomroku.

II
A serce miała jak kropla łzy
Przejrzyste i ciepłe słońca
Zamiast zwykłych oczu - niby
Ocean dnia bez dna ani końca.
I piersi jakbyś w nich niebo
Uwięził, w których płynął
Wiatr na wylot i którego
Nigdy dotąd w obłokach nie było.
I chmur strumień mgławy
Zamiast włosów z którego czasem
Po niebie jak łzy przejrzyste sypały
Się krople - każda stygnąc w gwiazdę.

III
I tak niebo na nowo zaludniło
Się w ziarenka jasnych gwiazd
I świt nad nocą przysiadł cicho
Jakby mlecznym skrzydłem ptak.
I w jeziorach srebrzystych brodził,
W płomieniami płynącym wschodzie
I melodie - ptaków świergot rodził
W obłoków dryfujące łodzie.
Przecierali znużone oczy ludzie
Ze zdumienia, dojrzewały w drzewach
Śliwy soczyste i słodkie jak lukier,
Tańczyły ptaki w błekitnookich niebach.
I wschodziło wszystko jakbyś kamień
W wodę rzucił - coraz dalsze koła.
Płynął biały dzień.
On był w niej, a w nim była ona.

"Czegóż więcej potrzeba gdy
Głos twój przyjazny budzi
We mnie gór zielony dotyk?
Czy jaki lód kiedy ostudzi
Twych oczu ciepłe słońca?".
A wtedy wiatr zaszumiał
I tylko zaróżowiły się jak śnieg białe słońca,
Lecz on jej mowy odgadnąć nie umiał...

IV
Tańczyły ptaki gwarnym kołem.
Od tej wesołej zabawy
Aż wiewiórki zerkały ukosem
Na podniebne wrzawy.
Gasły i błyskały miękkie
Pióra, tak lśniące, że prawie
W słońcu białe - zielone, niebieskie.
Częstokroć przyglądała im się ciekawie.
Zieleniły się liście jak serca kruche,
A w powietrzu rozlegał się zapach wiosny.
Razu jednego z niemałą nieśmiałością oraz trudem
Zapragnęła się przyłączyć:
"Weźcie mnie ptaki ze sobą
Będziemy tańczyć i śpiewać".
Śmiały się ptaki i przysiadały obok
Na zielone drzewa:
"Jakże będziesz tańczyć z nami
Kiedy oczy masz jak ogień
A w piersiach wiatr z chmurami?
Wypalisz nam skrzydła, spłonie
Przy tobie każdy kwiat i każde drzewo,
Twój oddech przygna ciemne chmury
I zgasi niebo.
Jakże chcesz tańczyć z nami? Który
Zechce ciebie ścigać ptak, gdy
Przez ciebie na wylot można przejść?
Odejdź już, zostaw nas
Chcemy jeszcze wolne być
Posłuchaj szumu drzew i śpiewu traw
One ci powiedzą gdzie masz iść".
I posypały się z jej oczu łzy
Jak iskry złociste i zaczęła nieść
Swe obłoki niby wielkie góry skaliste
Na swych małych dłoniach.
I tylko te łzy jedne - jasne, czyste
Zamieniały się w gwiazdy na nieboskłonach.

V
Kąpali się chłopcy w rzekach
Których prąd był jak senność chłodny,
Gdzie na przyrzecznych drzewach
Kwitnął wiatr jak naręcza bryz łagodny.
I mijały ich wyśnione statki,
Wirujące dłonie błękitne od chłodu.
I widzieli zatroskane twarze - matki
Czekające ich na brzegach od zachodu.
Przybliżały swój kosmaty policzek
Ku im oczom zielonych tajemnic,
Do wilgotnych od łez twarzyczek
A dzień się nad nimi wciąż jasny mienił.
Tylko ptaki spały jak kamienie mocno
Niby wystrugane w gałęziach.
Lecz jakże było ich zielonym oczom
Tęsknotę daleką jak niebo zażegnać
Kiedy całe były spowite w snu
Jedwabne nici? Stanęła przy wodzie
I jak złodziej powoli i po cichu
Poczęła rzeźbić wiatr w obłokach.
A obłoki stały się jak kwiaty - różowe.
I jeszcze szumiała wodą w rzekach i w potokach,
Aż oderwali nieobecny wzrok i unieśli głowę.
Wtedy rzekła do nich: "Chłopcy moje małe dziatki
Żal mi was, gdy tak patrzę smutek serce ściska,
Widzę, że nie macie matki
A nadzieja dawno prysła.
Będę wam ja matką i nadzieją.
Pozwólcie mi popłynąć z wami".
Tylko skończyć nie zdążyła, a już słyszała jak się śmieją:
"Ty chcesz płynąć z nami?
Ty? Kiedy my szukamy lica
W którym troska się poczyna
I w którego ciepłych rysach
Miłość zawsze jest matczyna.
Przecież ty masz zamiast serca kroplę
W której nigdy nie pomieścisz
Choćby grama naszych wspomnień,
A chcesz miłość zmieścić?".
Kąpali się chłopcy w rzekach
Których prąd był jak senność chłodny
A ona tak cicho jak się pojawiła - odeszła,
Smutna jak ten krzyż nagrobny.

VI
Miał Tytan rąk białych dwoje
Jak lodowców mleczne grzywy,
Ciało zakute w obłoków zwoje
I pęk włosów niby dym siwy.
A przez błękitne od chłodu oczy
Płynął mu lawin żelazny obryw.
I nim się dzień roztoczył
Wędrował Tytan przez zielone łąki,
Prosto w swą samotność.
Na wyjących wichrów głodzie śpiewał
Swe modlitwy trwożne i tak w obcość
Czasu nieostrożnie przestrzeń przyoblekał.
Dudnił w studniach zgasłych źródeł
Trąb pędzące swe wichury
I zamieniał w skrzydła runem
Obleczone szaro topieliste chmury.
Pędził w swą samotność Tytan poprzez ziemię
Strącał z gór ramiona lawin
I tak huczał po głębokim niebie
Aż się się echo niosło w dali.
Widząc ten wiodący nawałnicą
Smutek groźny, lecz prawdziwy
Pokochała jego zimne lico
Sercem swoim frasobliwym.
"Mój Tytanie gromowładny boję się twych trąb
I burz orkanów ryku, jednak wiem,
Że są one na wpół prawdą na wpół ciszą.
Mój Tytanie chmurnooki chcę
Być ci twych trwóg banitą,
Pozwól, pozwól mi odmienić czas".
I widziała jak się wielki Tytan
Na przemian rumienił i gasł,
Aż w końcu jak grom z nieba spytał:
"Widziałem w twoich oczach blask
Rozpięty białym lnem w obłokach
Gdzie rozpalone nieba jasnych gwiazd
Jak mleczną rzeką płyną, lecz jak Cię kochać,
Powiedz jak - kiedy ty masz zamiast oczu słońce
Żarliwe jak płomienny oddech? Jakże mam porzucić
Moje trąby i lodowce?".
I już dzień się roziskrzony począł studzić,
Gdy posmutniały jej oczu płomieniste sople:
"Przecież ty masz zamiast serca kroplę",
A wszystko echem za nim powtórzyło -
"Przecież ty masz zamiast serca kroplę",
"Wybacz, nazbyt smutna będzie taka miłość".
Po czym rozżalony z wolna ciężkim krokiem odszedł
I tylko echo jeszcze długie jak żal po niebie za nim wyło.

VII
Już dzień schodził do nocy
Gdy ludzie w swych domach
Spać się kładli - nic nie wiedzący,
Wierzący ślepo w to co w kościołach
Świątyń im echo wyryło.
A czymże naprawdę jest piękno,
Czymże naprawdę jest miłość?
Czy to co ci się nocą po kątach śniło
Gdy żeś zasypiał wtulony w jej
Ciepłe lico? Jakbyś był lotem ptasim
Albo wiatrem co się w kwiatach rozpłynął,
Gdzie srebrzysta kuna milczenia się łasi?

Płakała długo. Łzami tak jasnymi,
Aż jej oczy wypalone troską zgasły.
Pełzały w głębokie doliny
Potoków łabędzi gasnące jaskry.
I już wiatr nie był tak oczom ciasny
Lecz niemalże oniemiał,
W zasłuchane drzewa, w lasy.
Ucichła w końcu cała ziemia.
A niebo powoli zniżało swój ciężar
Kopułą węgielną,
Aż w miękkich mroku powiekach
Zamknęło to wszystko w ciemność.
I tylko skrzydła obłoków długo jeszcze wiały
Na zamyślonym wietrze,
Aż się jej młode snów oceany przelały
W wąską jak nóż kroplę. I coś się jej jeszcze
Jak szeptem cichutko śniło,
Coś jakby płomień wieczne,
Nie wiadomo - czy śmierć, czy miłość?
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor KONKURS NA WIERSZ - GRUDZIEŃ (2008)
moderator2
Administrator

Postów: 2747
Data rejestracji: 08.03.07
Dodane dnia 30.11.2008 23:09
Konkurs ma charakter cykliczny i każdego miesiąca ogłaszany będzie temat oraz nazwisko osoby oceniającej.
Planujemy wydanie książkowe wierszy nagrodzonych oraz wyróżnionych w ciągu całego roku 2008.
____________________________________________________


Temat konkursu miesiąca w grudniu to:


OD WSCHODU DO ZACHODU SŁOŃCA



Wiersze oceni i wyboru dokona: Krzysztof Kuczkowski

(przedstawiać zapewne nie trzeba)

Termin wpisywania wierszy w tym wątku upływa z dniem 31 grudnia 2008 r.

Nagroda: bon na zakup książek w sklepie Serwisu PP o wartości 50 złotych
(koszt łączny, wraz z kosztami wysyłki)
____________________________________________________

Zasady konkursu:

Udział w konkursie może wziąć każdy użytkownik serwisu, który założył swoje konto najpóźniej do dnia 30 listopada 2008 roku.
Każdy z użytkowników ma prawo przesłania jednego wiersza i mogą to być również wiersze już wpisane w serwisie PP, ale należy je zgłosić do konkursu poprzez wpisanie do tego wątku.
Wpisy nie zawierające wierszy, będą usuwane z tego wątku.
Wiersze wpisane w innym miejscu nie będą brały udziału konkursie i zostaną usunięte ze strony bez dodatkowej informacji w postaci PW.

Życzymy sukcesów.
Wyślij Prywatną Wiadomość
Strona 4 z 4 < 1 2 3 4
Skocz do Forum:
Współpracują z nami

agencja zatrudnienia

REKLAMA GOOGLE

Pajacyk
[www.pajacyk.pl]
IMAK
VIDEO MAGAZYN
ostatnie wydanie
GRUDZIEŃ 2013

I M A K
internetowy magazyn kulturalny

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Aktualności
Turniej Jednego Wier...
Listopadowy minikonk...
Minikonkurs paździer...
XIV Ogólnopolski Kon...
Lipcowy minikonkurs ...
Informacja moderator...
VII OKP im. Michała ...
Rozstrzygnięcia XXXI...
XIII EDYCJA TURNIEJ...
tomik "Niosę swój k...
Użytkownicy
Gości Online: 12
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanych Użytkowników: 6 101
Nieaktywowani Użytkownicy: 2
Najnowszy Użytkownik: skameika1Ges

nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za treść wpisów
dokonywanych przez gości i użytkowników serwisu

PRAWA AUTORSKIE ZASTRZEŻONE

copyright © korgo sp. z o.o.
witryna jako całość i poszczególne jej fragmenty podlegają ochronie w myśl prawa autorskiego
wykorzystywanie bez zgody właściciela całości lub fragmentów serwisu jest zabronione
serwis powstał wg pomysłu Piotra Kontka i Leszka Kolczyńskiego

51584020 Unikalnych wizyt

Powered by PHP-Fusion v6.01.7 © 2003-2005