na dworcu autobusów
prowadzącym na spóźnione wyczekiwaniem przystanki

na jednym ze stanowisk zalągł się starzec
wkopał palce w poręcze i czekał
aż pęknie w nim trybik
odpowiedzialny za podnoszenie powiek
i oswajanie z przeszłością

chciało się go poprosić by usiadł
i ogrzał chłodny od tłoczących się do wejścia wieczór
wiedział że przesypał się prawie do końca

megafon odbębnił ostatni rejs i odwiesił się spać

ukazał nasze dwie twarze
- nieodwracalne do siebie skutki
których ponowne spotkanie
dzieliła szyba patrząca na starca
ustępującego nam miejsca w zatłoczonym pojeździe
w którym czas traci do ludzi cierpliwość