twoje oczy zapadły w jej serce
dwoma płomieniami
strawiły wszystko
nawet garstkę popiołu dla feniksa
jak dwie krople mądrości
pod zasłoną rzęs czuwały
nad jej krokami
niebieskie niebem
które jej obiecywałeś
zielone nadzieją
którą wskrzesiłeś w jej duszy
brązowe niepokojem
o jej smutną twarz
z cieniem na policzku

tak...
jej twarz była smutna
bo ona czytała w źrenicach -
nie w feerii barw
tam widziała moment
w którym te oczy odwrócą się od niej
przykute do innego horyzontu