nie ma czasu na rozmyślanie o wieczności
dziś
to co kiedyś oczywiste
rozmywa się powoli
jak kreda na ulicy po deszczu
do ostatniej kreski
usilnie
próbując zostawić ślad

mimo wszystko
wierzę że pogodzę marzenia
z pokusami piekła
i uniosę aż na sam szczyt

swój umysł

ogarnięty melancholią rzeczywistości
niekiedy rozmytej przez
łzy sumienia
i osuszonej przez
cudowną chwilę

podczas ktorej w środku wiecznej zimy
kwitną najpiękniejsze tulipany