Wtedy odpływają nasze myśli,
Gdzieś poza horyzont naszego wyobrażenia,
Gdzieś, gdzie nie istnieją łzy, ale radość istnienia,
Puste serca są nikomu Tam nie znane,
Wtedy Dłoń dotyka drugiej dłoni,
By Ta miała swego Przyjaciela.
Łzy zamieniają się wtedy w Uśmiech nadziei,
Czujemy bliskość i ciepło drugiego ciała,
Tylko jeszcze drży nam dłoń z podniecenia.
Serce łka jeszcze za tęsknotą utraconej miłości,
Która została kiedyś niechcąco odsunięta.

Jednak pozostała gdzieś na dnie zapomnienia - w Nas
W głębokim uśpieniu, gdyż chce jeszcze odzyskać swą Wolność istnienia.