Czytasz o normalnym życiu zwykłych ludzi
Wsłuchujesz sie w ich marzenia
Na chwilę oddalasz od siebie ten ból,
który promieniuje z blizn na twoim sumieniu

Kiedyś stałeś po ich stronie
Mieli receptę na życie
Jednak zagubiłeś się
Popiół wrzarł sie w twoje oczy

Nigdy nie zmyjesz tych plam, a ten krzyk...
Dziś stojąc pod ścianą
widzisz wszystko takim jakim jest
Gdzie są ci wszyscy dobrzy doradcy,
gdy pytasz o drogę do wyjścia?

Wypatrujesz latarni
Dzień po dniu rozpuszczasz się w mroku
Szukając sensu w gmatwaninie słów
stąpasz po cienkim lodzie

Telefon milczy.