W moim skaleczonym serdecznym palcu
biegnie tunel do budynków ciała
to wielkie muzeum, dom kultury
urządzany przez tłumy architektów

moje oko to najlepszy eksponat
owoc najdziwniejszej komunikacji
gdy patrzę w tunel na nich tak maleńkich
oni biją brawo, otwierają szampany

we śnie czasem też robie się maleńki
wchodzę do środka, oglądam przedmioty
nikogo tam wtedy nie ma, patrzą z góry
jak sobie radzę w przyszłych zaświatach

w ten sposób już żyję, życiem pozagrobowym
a człowiek to nieoszklone okno
i miło jest wejść przez nie do domu
zanim go oszklą, zamkną wejście