dwudźwięk zebrany w ciszy drżącymi palcami
babci wiążącej w cudnego kuca - niesforne włosy
niebieskie wstążki lecące przez zielone pola
rozwiane tysiącem meandrów szumów tęcz

i ta cisza której już nie usłyszę

chcę mi się wyć gdy nie ma księżyca
łysego staruszka dotkliwie zbitego
i nie usłyszysz już o tym w szkole
ani w świątyni nie spłynie na ciebie

mądrość i spokój istnienia

hałaśliwie wżynające się w mózg sekundy
rozbiegane jak skrzeczące wielkie jaszczury
właściwe dla właśnie tego byłego świata
nie zostawią nas w spokoju

demony wrócą
i zawalczą jeszcze raz
o miano Mistrza