Którego roku wybuchły podziemne wulkany.
Dawno, dawniej, nie sięga tam pamięć. Nagrobki
wisiały na skałach i więdły. Figurki, maszkary,
końskie grzywy

pływały w wodach gruntowych.
Zgarbione krzyże zmieniały się w drzewa.

Gdzie wy, ludzie trzymacie swoje dzieci, gdzie
pochowaliście twarze, bezbarwne ptaszyska,
w siedmiu porach roku.

Przyjechaliśmy z naszymi bogami, bez koron,
ran, uświęconych słów. W naszych poduszkach
dyszą głosy, namawiające do samobójstwa.

Usiądźcie wygodniej niż zwykle.
Modlimy się do nich już tylko o deszcz.