Płatki kwiatów jak nadzieja
Słońca poszukują chciwie -
by je ujrzeć, samym zgasnąć
i na ziemię upaść jasną.

A gdy przyjmie je ta ziemia,
nadal pragną Słońce widzieć -
i śnią o nim, kiedy zasną,
gdy jak dusza sny nie gasną...

I kto płatkom tym uwierzy,
pochowanym tak przez ziemię,
że sens jest w szukaniu światła,
choćby iść przez zimy cienie.

Ale jak nie wierzyć płatkom
czekającym na promienie,
kiedy idzie nowa wiosna -
wieczny ślad na starą ziemię.