Mój nauczyciel matematyki, Filip.
Wywoływał mnie do tablicy,
i uśmiechając się półgębkiem,

kiedy biedziłem się nad równaniem
z jedną niewiadomą, mówił -
"Z tej mąki chleba nie będzie"

Niekiedy widzę - w tej samej skórzanej czapce
z daszkiem, wciśniętej na uszy, przechodzi
obok parku - mały i przygarbiony.

Jak wszystko, co przynależy do tamtego.
Tak, jakby ubywanie uwalniało
od obowiązku świadczenia.

Już nawet nie ślad, ale resztka,
którą możesz dowolnie obracać
w palcach.