Tam gdzie nikt nie dał słowa
i nikt się słowem nie podzielił
tam nikt za nim nie tęsknił
i nikt się czekać nie ośmielił.
Nikt też nie doznał pieszczot słowa,
a słowo winno pielęgnować,
ani też nikt się nie zamyślił,
by je głęboko w sercu schować.
Tam nikt nie szukał tego słowa,
skoro połknięte pozostało,
ani też nikt go nie dobierał,
choć słowa bardzo brakowało.
I nikt nie podjął tego trudu,
by dźwignąć ciężar tego słowa,
bo może ktoś pomyślał sobie,
że lepsza cisza jest niż mowa.
Bo gdyby tak na wiatr upadło
i nie mógłby słowa dotrzymać,
lub gdyby tak kogoś zraniło,
że już nie dałby się zatrzymać.
Albo też nie chciał, aby wszystko
tylko na słowach się skończyło,
lub aby, co najgorsze,
wśród tej gry słów ono ostatnim było.