wróciłeś z włóczęgi odmieniony
przesiąknięty dziwnym niepokojem

zobacz - roje niebieskich ogników
zamieszkały w opuszczonym domu
płosząc wygłodzone stado kruków

jeszcze wtedy nic nie rozumiałeś

prosta droga odsłaniała rzekę
której nie wolno było przekroczyć
przeczuwałeś stany zawieszenia
pomiędzy pustym słowem a czynem

wystarczył dotyk człowieka stamtąd
by rozlała się zaraza niszcząc
wrażliwą tkankę poszukującą
trwałych wartości - czy tego chciałeś