w cieniu wcale nie jest bezpieczniej
mały tak szybki że go nie zauważała
z czasem stawał się dostojnie powolnym

coraz bardziej zasłaniał słońce wprowadzając
w czarne rozkołysane niebo wachlował cieniami
drapieżnie oderwanymi od ziemi jest żarłoczny
pozornie rozdęty od kolejnych wstępujących odcina im
drogę powrotu ciemnymi skrzydłami

mieściła się w średniej żywotności
i nic jej po nim kiedy doganiał sam siebie

kiedy trawią się cienie ich łzy spadają ku ziemi