anioły jak to anioły milczą
światłem odbitym od powiek
słońce bawi się popiołem
a feniks gasi pożar

droga w górę jak w dół
pożąda złudzeń
myje sumienia tsunami

krawędź uskoku jest wszystkim
nadmiarem przestrzeni dla oczu
to więcej niż złoto i ciało

płoną skrzydła feniksa
przestrzeń gęsta od dymu
mroczy spojrzenia aniołów

biedni ludzie oddają futra do szatni
poczekalnia czyśćca je zatrzyma
bogaci idą boso dalej od najdalej
a pociąg czeka pod parą

kwestia szczęścia albo przypadku
nazywana wolną wolą