Czy sami czas spopielimy,
czy tylko umrzemy sami?

Twoja zaradność znalazła równą
- poznały się dwie słabości.
Moje łzy z twoich
i nędza z nędzy.

Pragnienie nie chwali końca
- żadnej strawy nie nazywa sukcesem.
Spryt przez lata nie smakuje
sytej.

Więc, głód suszy nasze usta w proch
i rozsypuje równo po cmentarzach.
Cmentarze bez kamieni,
mylą nas
z piachem.