ziemia obróciła się tak cicho
że nikt nie usłyszał
omszały drzewa od południowej strony

poza Marią wszyscy spali
i śnił się im zgiełk
rozsadzał głowy i mury
zburzone obnażyły brud
grzebiąc przy tym gapiów

przez otwarte usta uchodziło z nich ciepło
a wszelkie światło wsiąkało w glebę
by świecić od wewnątrz

dziwili się takim cudom
mimo wszystko wątpiąc
kopali studnie by czerpać do pełna

a jednak wiadra pozostały puste
a niebo czarne jak myśli Marii
kurczowo trzymającej się krzyża