nie idź tam czerwony kapturku
wściekłe ludojadki
gryzą w kostki niedorosłe dziewczynki

uważaj na zakrętach
gdy wilki chcą kołysać cię do snu
pociągając boleśnie za biały warkoczyk

nie chichocz do cieni
nurkujących pod zbyt krótką spódniczkę
do wiatru gwiżdżącego love me tender

zawróć z krętej ścieżki
zetrzyj niesforny rumieniec z twarzy
wygładź fałdy rwące się do zguby

te elfy nie znają dobrych zakończeń
ich palce przecinają dzieciństwo na pół
wzdłuż ostatniego śmiechu tego lata

przy gasnącej świecy w babcinym domu
nie opowiada się już bajek
milczeniem ogarniając
czerwień nieproszonej dojrzałości