życie jak zmrużenie powieki
zastyga w chwilowym zapomnieniu
by za moment przynieść
nową porcję spełnienia

ile potrzeba wyobraźni ile ryzyka
by poznać nowe kolory miłości
i zagubić dawne jej kształty

myślę że warto
zamyślić się nad kwiatami
które umierają w cieniu

przystanąć przy drzewie
okaleczonym ręką człowieka

zapłakać nad ogniem który
stał się popiołem wspomnień

spróbować choć raz
przeżyć swój własny uśmiech
i skleić go w całość

pozdrowić kamyk przeszłości
skąpany w dniach przeżytych
w nim zastygłe chwile
które nigdy nie doszły do głosu