zza okna patrzysz na drogę
choć jej już dawno nie ma
czas rozmienił plany na drobne
brzęczą w puszce żebraka
pod wielkim pustym kościołem

wszystkie niebieskie motyle
wróciły z brzucha
do zapomnianych kokonów
jakby się miały odrodzić
początkiem końca

miłość rzucona na ścianę
blednie razem z farbą
zdjęcia jak blizny przypominają
że coraz trudniej wstać z krzesła
odetchnij proszę

między siwizną a śmiercią
jest jeszcze miejsce na piękno