Piotrze,
przed nami noc pokryta satyną -
gładka skóra, bezbronna wobec przygaszonych gwiazd.
Za ich oczami jątrzy się czerń mojego patrzenia;
im głębiej, tym wyraźniej czuję jak pochłania.

Sen jest pełen niepokoju, zbiega się w punkt,
gdzie niewyobrażalnie żywy przelewasz we mnie
swoją krew. Wiążę z niej wstążki - czarne
przywołują płytki oddech za którym już tylko

kości rzucone w noc.