Chciałbym, Andrzeju, zwieńczyć sezon
jesienny jakąś ostrą jazdą,
lecz spłonę kiedy mi powiedzą,

że zły to ptak, co własne gniazdo
kala. Mam lęk, powiem dosadnie,
przed wywrotkami z węglem, koksem;

wódą wlewaną w gardło. Padniesz,
to cię wywiozą na manowce,
jak księdza Z. Boję się cieni

i karków w bramie mgłą spowitej;
opasujących rąk w przestrzeni
pomiędzy zydlem a sufitem;

wreszcie zamartwiam się, to rani,
że odszedł rolnik - sól tej ziemi,
co walczył, niczym Mohikanin,

by grząskie bagno w Eden zmienić;

boję się.