W którejś znajdę się celebrze,
i niech płynie jak krwi stróżka,
żebrzę, żebrzę i wyżebrzę,
spadnie gruszka do fartuszka.

Nie potrzebna mi drabina,
ani kij zwieńczony pętlą,
procedura się zaczyna,
bo uznałem ją za świętą.

Wiem, jak wzruszyć, jak rozeźlić,
jak wyciszyć, jak rozdmuchać,
więc z najwyższej mi gałęzi
spadnie grucha do fartucha.