Wiedzą, co robią inni i praktycznie na ich oczach
rozgrywa się ten niby dramat, ta ni to farsa lub
zwykły kłębek frasobliwych spięć, jaki uznano by za

codzienna papkę, gdyby chciano tylko nazwać to
inaczej. Słysząc, co mówi się na ich temat,
muszą przy tym słyszeć wiele dodatkowych cech,

którymi od razu próbuje się wypełnić to zjawisko
podchodzące pod próg domu lub rozwidlające się jak
błysk przez szybę domku. Słyszą więc wszystko i nie

słyszą niczego? Mogą więc być pewni, jak może być
to odebrane przez tych, co nie robią nic innego,
przesypując ziarenka piasku z ręki do ręki i zliczając

fale do zmierzchu, choć miejsce jest zbyt nierówne
i częste pluski nie mają wiele wspólnego z tym
płowiejącym kolorem dnia, z tym chrzęstem przeżuwanych

uwag o tym, co staje się z coraz bardziej jawnym
znaczeniem, jakie ma ten rodzaj podziękowań słanych
tu zewsząd, aby wyraz nie stracił na sile i mógł
dalej malować się na twarzy.