znalazłem w uwięzieniu kończąc hiobową potyczkę
nie błądzę za bogiem lub innym idealnym rodzicem
istnieję a dzień i noc są czym zechcę

jestem jedną rzeką
jednym uczuciem mieszanką wzburzenia i odbicia nieba
przenikam przez ciemność i jasność jak spacer po lesie
przytulając liście nie poluję nie uciekam

chwile płyną
nie dzielę czasu zawsze się rozpoznamy i złowimy na dłużej
innej wolności nie znam tu żyję rozpieszczonym dzieckiem
istnieję jak dzień i noc i coraz bliżej

nie ma stąd
ani dotąd tylko ścieżka pokręcona jak embrion bezpiecznie
amorficzne milczenie pełne kołyszących nas dźwięków
przedsennie bajecznie niosących do snu