Jest miłość która ciszą chce zabić samą siebie
Już dni minęło z tysiąc a może tylko siedem...
Jest miłość która chciała być wiosną, kwiatem z sadu
I mimo wszystko trwała po słowach pełnych jadu
Przeklina dzień narodzin i Boga bez sumienia
I nie chce się pogodzić i kochać od niechcenia
Jest miłość samobójcza, z wolna niszcząca duszę
Z cierpieniem jak z Ogrójca po którym jest się trupem
Złośliwy kaprys Boga co niby jest miłością
A znalazł we mnie wroga i nóż wbił w serce prosto
Jest miłość jak nowotwór co niszczy cię we wnętrzu
Z uśmiechem miłym potwór - już wiem, że szkoda sensu.