masz duszę jak kryształ
zimną dźwieczną i czystą
ciało bielsze od śniegu
pod pergaminem skóry wrze limfa
kipi żółć szemrze krew błękitna

szczelnie zamknięta w kokonie
miękkich gronostajów
zostawiasz otwartą furtkę
tak robi królowa i dziwka

chcesz wezmę cię inaczej
na inkrustowanym tronie
żelaznym uściskiem skuję
do nagiej prawdy rozbiorę

wejdę w ciebie ostrożnie
jak w progi mrocznej komnaty
tańczącym językiem skruszę
sople lodowatych piersi
wieczną zmarzlinę bioder
lawą nasienia roztopię

przeciekniesz mi przez palce
kroplami żywej wody
zważę na szali dłoni
twój parujący oddech