w pożyczonym uśmiechu zatrzymuję na chwilę
całą rytmikę niesubtelnej codzienności
niepohamowana złość pomaga udrożnić krwiobieg
- to chyba koniec głębokiego snu nieświadomity

przebudzenie? może jeszcze nie teraz

żyję w miejskim obłędzie dzięki instynktowi drapieżnika
pretendującego do roli ofiary w drugim obiegu egzystencji
moje wyobrażenia o miłosierdziu
zastępuję raz w roku serduszkiem Orkiestry

geometria ulic, widziana z góry przypomina kraty
żeby tylko nie dać się wkręcić w jakąś aferę
w objęcia podstępnych, młodych suk animujących
pozorne szczęście

miejska żarówka błyśnie czasem
nowym sklepem z dopalaczami
i jakąś kretyńską urban legend
tak, abyśmy nie zamarzli w natężeniu
ujemnych ładunków zamaskowanego kurwistanu