cieniem księżyca przylepiam uśmiech do twarzy
otwieram oczy trochę na siłę
przytrzymuję by dać im blask
świecy jeszcze nie
posiedzę i pomarzę za ciebie chociaż mówią
że umysł nie śpi chyba więc wiesz

postanowili właściwie to on się przestraszył
a może w szklanym spojrzeniu zobaczył okna
piekła własnego było normalnym miejscem

zostawił ukochane oczy obcym humanitarnie
w to wierzy i odchodzi
pokrąży w zapadniętych żyłach
z każdym dniem zaniknie bardziej
uśmiechnięty cień pozostanie
najwyżej się wypełni