Umknęły chmury.
Z sobą wraz
poniosły wicher, grom.
Orkiestra ta
już w dali gra,
a tu już cisza w krąg.

Zniknęły z burzą
ciężar, znój.
Spłukało deszczem kurz.
I tylko stary smutek-zbój
wciąż we mnie tkwi,
jak nóż.

A świat rozkwita
w barwach tęcz
i śpiewa,gdzie ni spójż.
Dlaczegoż w wirze
burzy tej
nie zginął smutek mój.


Zbigniew Rodobolski