- nie uciekniesz - mówią dłonie amy winehouse
z okładki magazynu people - nie zgasisz
w sobie tego rubinowego światła, nawet jeśli
dźwigniesz pamięć jak belkę na ramiona, by iść,
rzucić ze skały do morza. ona będzie zawsze wracać,
każdej nocy wyrzucana na brzeg; będzie boleć,
skarżyć się na podobieństwo pacjenta złożonego
śmiertelną chorobą, owiniętego w pożółkłe
kłamstwa o miłości, od których się umiera, bo jak z nimi żyć?

- jestem popsuta - mówi kukułka - popsuta
w środku. wylewa się ze mnie i płynie
ze szklistym połyskiem kolejna godzina,
a ja nie wydaję głosu. drzewa szumią na brzegach
heraklitejskich akweduktów, a amy winehouse
milczy spoglądając z okładki magazynu people
jak śmierć ze średniowiecznych rycin.
w jednym z rogów ktoś napisał włosianym pędzelkiem;
miłość to czerwone wino rozlane na dnie wanny...