"Ludzie są jak te muchy" Jaroslav Hasek

Uparcie dudniło tętno i los poddanych
Najjaśniejszego Pana. Dziennie do woli
mogli, strzelać, płakać, trafiać
i zwyciężać. Kto tego nie wytrzymał
"umarł w szpitalu jako symulant."
Szczęśliwi dalej żyli w chwale.

Co i rusz - tym razem - sprawiedliwa wojna!
Do ziemi przytuli. Wczesnym bez manier,
zupy i sławy, i nadziei starczy. "Dawnymi
czasy ludzie samochcąc pchali się
w nieszczęście" a dzielni,
dla niepoznaki, przemijali cicho.

I dziś wyzywa bogactwo na ubite szczęście.
W obiecujących czasach spokojnie żyć
śmiechem, bez strachu, w dniach łatwej
śmierci! Czy wypada tak żartować
ze wszystkiego, tak cucić
błotem historii?

Nie poddamy się - dobry żołnierzu -
i zuchwałych zwyciężamy! Więc mądrym
strawa, sukno i ordery szczerym.
A i przegrani nie kłamią, jeśli się mylą
- bo "wszyscy ludzie nie są
takimi draniami"!