Zarzuciłem na usta kaptur
teraz mówię oczami
jak ubrane na wionę drzewo
mam w przełyku ręce

podaje nimi powietrze
najwyższym liściom
co staną się głową
a moje buty założą korzenie

tak samo nauczyłem szybę płaczu
przypominając im jak to jest być morzem
spod własnej skóry
podając wzór
gdzie doprowadziłem rzeki

Niosę sam siebie
do kości jak do pełnych sklepów
żyje w życiu złożonym z zapałek
nazwanych światem