Na przyszłą rzeczy pamiątkę napiszę te słowa.
Zostawiam smutek i żal po utracie władzy
nad truchłem skostniałym, któremu duszę porywa
ostatni oddech oddany bez niczyjej wiedzy.

Rozerwane szaty cielesne wypuszczą duszę,
spuszczą oczy oraz poluźnią trzymane pióro.
Nad moim grobem skamieniałe serca rozkruszę,
bić będą w rytmie nokturnu melodię ponurą.

W drewnianym domu złóżcie moje spróchniałe ciało,
a zwieńczeniem życia niech stanie się kamienny blok.
Zostawiony ślad stworzy fundamentalne dzieło,
gdyż pamiętany jest tylko ostatni ludzki krok.