Anna wygląda zza byle jakiej zasłony. Tęskni. Od dawna
nie wypowiadała aktów strzelistych do serca Jezusowego.
Zapomniała do czego służą usta. Już nie porusza nimi
w tak znany sposób. Milczy.


Potem na chwilę idzie w pokój ciemny, zrzuca
pończochy i ramiączko nawet. Stoi naga.
Czuje swój oddech wilgotny, krople śliny zgorzkniałej,
a wraz z nią dla króla Różaniec.


__________________________________
dedykowany.