śpieszę się do miasta w którym nas już nie ma
gdzie rozkopano kolejny plac
by w ponownie otwartych bliznach
szukać ludzi ubrań naciągniętych na twarde kości
muzyki amuletów znaków

tymczasem deszcz wypłukał z ulic
ostatnie ślady podróżnych
głosy obcych jeszcze odbijają się od murów
coraz cichsze i cichsze wreszcie milkną

biegnę przez park do domu psychicznie chorych
pod sukienką mam tylko głód
słońce gra w porzucone przez dzieci klasy
duszno i martwo
nie wiem co jeszcze

o czym donieść w zwitku papieru
kawałku chleba w oddechu od słowa do słowa
wilgoci na skórze

czym podzielić się na odchodne
na do widzenia
na zawsze

na ostatnim zdjęciu złamanym wpół