Na strychu wspomnień
rozwiesiłam sznury
kołkami chwile
te z wielkim bezdechem
na wiatr niegrane
stare partytury
rzuciłam.
Czkawki odbiły się echem.

Spojrzałam w twarze
które za plecami
ukołysałam
do snu arią tkliwą.
Czy ich pamięci
mój portret jest znany
pytałam
będąc niezbyt pamiętliwą.

W półmroku strychu
skulona usiadłam
chcąc pozamykać
obrazy ponure
na twoje zdjęcie
iskra światła padła
zbudziła
uczuć moich uwerturę.

Wspomnienia niczym
niezagrane nuty
tchnęły allegro
w skulone ramiona
i każdym zmysłem
z pamięci wysnutym
zadrgała
uczuć moich la canzona