czuła biedronka człowieka zatęsknił
do człowieka przyszła cicho
zmęczonego na parapecie rozbiła
namiot tam żonkil zawstydził się
w doniczce cały w kropki zdziwił się nawet
stary kwiecień jak urządziła się
w tym świecie szaro-burym plecie od rana
do nocy zamiast kolorowo
biedronka w chmurach buja się
na lampionie pod sufitem wzrusza
człowieka z wigorem przeciętnym
nawet gupik zaczął mieć na szkło
parcie smyków nie jest wielkie
muzyki zajęcia dodatkowe po lekcjach
grają rodziców przepięknie na skrzydłach
motyla ulotność chwila nic więcej