zakochał w ciebie z rozsądku jak wytrawny
samobójec w półsłodkiej otchłani pod
golden gate nad rzeką kwai prosto z mostu
za łeb na szyję z premedytacją bez aefektu

zdeptali ziemię poddaną nią też właśnie
masował jej plecy zmasowanym szturmem
dywanowego odlotu buszowali wśród mchu
do potomności utraty gdzieś wśród paproci

kwiatu nie dane było im zerwać zbyt byli
zajęci jak ogień reichstagiem niby sobą
lecz każde z nich swoją własną osobą on
eksploduje poezje gęsto zapisane latawce

kruszy o jej wieże ze złości słoniowej
katastrofy łaknąc nim zblaknie ona jest
astroficzna a teraz nawet po w apostrof
wbiciu przecinka - już była