Pustynię upiększa to, że gdzieś w sobie kryje studnię.


Wyobraź sobie, że dla ciebie wysadzę się
w powietrze - z przypadkowymi ludźmi.
Nikt nie rozkaże wejść czy wyjść,
gdy w epicentrum tyka zegar
na podkreślenie pory spokojnego snu.

Cisza błogosławi, lecz nie wszystkim.
Nawet ja wybrałem hałas znienawidzonego miasta,
a ty zapamiętałaś mój głos,
wykrztuszony z kołatającej piersi
na znak prośby o wieczne zrozumienie.

Jeśli przeczytasz ten wiersz
będę już po tamtej stronie
czekał na uderzenia
w osmolone policzki.