Lina pękła mi
nad głową.
I spadam.
Łagodnie, po linii
zawrotnie, sam.
Spadam w odwrotu
los,
którego nie znam.
A moja druga połówka
ma mi to za złe,
bo ma się z tym dobrze,
ubiera się;
odchodzi,
bez czegokolwiek.
Los rozpętał nie człowiek.
Opuszczony
z huśtawką w głowie
uciska wzrok i czeka
na cokolwiek.