wielki płacz
                                    małych ludzi


spłoszyłam wróble
wyjadały kurom ziarno
przybłąkany czarno-biały kot zginie pod kołami jak wszystkie
ostatni taniec

odmówiłam sąsiadowi
aby być zasuwam powieki
słuchanie jest pstryczkiem dla wyobraźni
a intensywność światła zależy od mocy żarówki

mam czarną sukienkę i rajstopy bez wzoru
mienią się w mroku
pójdę przodem

lekarze mówią że niepotrzebnie się zadręczam
kiedy co noc próbuję dotknąć rączek
ale w brzuchu przesuwają się tylko leki
zwężam suknię i płaczę
piersi jeszcze nabrzmiałe

rozmawiamy o ściętych hortensjach
zachłannym miejsca bzie
byle ominąć różowe buciki
i spakowaną do szpitala torbę