byliśmy sami kiedy pojawiły się
pierwsze niepokojące znaki:
milczące mewy, matki zabierające
w pośpiechu dzieci z placów zabaw,
przygasające miarowo żarówki.

byliśmy wtedy sami, gdy na peronie
spod płyt chodnikowych wyłaniały się
języki mgły, a pierwszy pociąg wyciął
wyrwę w przestrzelonym powietrzu
stanął i stał się. weszliśmy przez drzwi

jak w otwartą ranę i zostaliśmy sami

we wnętrzu ryby