To tylko szelest liści za oknami,
grzebieniem trawy wygrywany nokturn.
Słuchamy razem. Nawet zegar zamilkł,
jakby chciał wstrzymać chwilę niepowrotną.

Jesteśmy sami, ale nam wystarczy
cień starej wiśni w gorącym ogrodzie
i kawałeczek słońca pomarańczy,
które witamy i żegnamy co dzień.

Ciepła noc tańczy, welon rozpościera
zapachy ziemi, zwiastując ulewę.
Będziemy patrzeć - przecież właśnie teraz
nie trzeba więcej, kiedy mamy siebie.