parne przedmieście. mokre są
skóry i ciuchy - to tam,
i to w takim przepoconym stanie
poznałem rzewną historię
o kobiecie, którą nazywają
'leniwe dni'. wszyscy mariachi
pisali do niej soczyste ariale.
więc i ja spróbowałem: 'maleńka,
nie jestem jezusem ani pieprzonym
nickiem cavem. nie wiem jak
zbawia się świat i nie potrafię
śpiewać dobrych piosenek.
prawdopodobnie nawet nie jestem
sobą. ale spokojnie
starczy nam kasy do końca życia,
o ile jutro umrzemy.' uwierz,
ale odpisała.