Poczułam - powiew wiatru ciepłego,

i ten zapach wiersza Twojego.

Długo na tą wiosnę czekałam,

świergot ptaków głosy poznałam.



Twoja miłość Adamie jest odwzajemniona,

od ciężaru brzemienia bolą mnie ramiona.

Twoja Ewa tak długo będzie go nosiła,

jak tu długo na ziemi będzie jeszcze żyła.



Czy to oddech słyszę Karola,

może Bóg mnie znowu przywoła?

Co bym jeszcze dla Niego zrobić miała,

aby miłość serc ludzkich dojrzała?