wiedział że pożogą zajmie się
od wschodu gaszeniem oliwy
dolewaniem łapaniem w lot
brzytwy piciem na alarm

cymbał grzmiący nim
kur zawieje biednemu
w oczy iskierki nadziei
samo zgaśnie wypali

odkaszlnie prochy weźmie
modlitwy stanowczo odmówi
językiem giętkim każe
zębom odliczyć kolejno

słoje w drzewie żywota
co jego jogą mu będzie lewą
nogą powstanie całusa zaś
całunem mokry stempel

na poduszce śliny wiedział
lecz sprawiedliwość trzeba
mu oddać niebraną snem
zasłabł jak dziecko

susła zabite z niewiarą w
zabobony choć ufnością
jak sprężyna zawiniętą w
budzika ostatni dzwonek

by wyjść jeszcze na ludzi