w mojej głowie myśli podprogowe
ludzie bez kształtu i ciała
zatarte radość , miłość i nadzieja
wyolbrzymione cień dawnych lęków

słabszy puls w tętnicach gra
pocą się oczy
spływa cały żal
w kolorach bezwonnych
zamiera cały świat

mijają chwile
nie zatrzymasz ich
bez alimentów z nieba
nie utrzymasz ciała

lecz pamięć nikła
choć nie całkiem mała
pozostawiona w sercu na uboczu
nie strawi propagandy
nie zamydli oczu
tak więc e viva l'arte