czas zamienił się w przeszły
znieruchomiała myśl
język stał się niemy

nie szukam nowych sensów
tkwię
doskonale zespolona ze sobą
szukam skrawka
by ulokować tam ciebie

w perfekcyjnie
detalami wymuskanym pokoju hotelowym
próbuję zachować przy życiu
podsychające drzewo genealogiczne
na którym porastam
niczym szczepiona dziczka
ni w pięć
ni w dziewięć

stoję przy lustrze
w którym odbija się
zniekształcony rysopis
bez znaków szczególnych
tylko
lekko uniesiona prawa brew
mówi
że
stało się
było
minęło
nie czas rozpaczać nad rozlanym mlekiem

pod palcami
czuję chłodną taflę lustra
przez którą przeszłam
jak Alicja

skrzypiące łóżko opowiada nie moją historię
wino ma cierpki smak
milczenie jest gorsze niż krzyk

czas zamienił się w przeszły
bezpowrotnie