syczący wykrzyknik
pałęta się pod stopami ciszy
uderzając w trójkąt

czas jakby zasnął
minutka po minutce
gubiąc się w stosie lenistwa

słowa grzęzną w rzezi pytajników
nic nie pozostaje obojętne drwinom
aż trzeszczy w uszach cegła nieroztropna
okropny bohomaz Stwórcy

za piklowane umysły
w jadzie własnej głupoty
budują na piasku
swoją przyszłość